Ładowanie

Gminne imprezy w świetle prawa – o czym należy pamiętać

Z wakacyjnym odpoczynkiem powiązany jest udział w różnego rodzaju imprezach artystycznych, rozrywkowych czy też sportowych. Ich zorganizowanie albo współorganizowanie przez gminę może przynieść szereg korzyści zarówno w obszarze promocji jednostki, jak i budowania dobrych relacji pomiędzy jej gospodarzami a mieszkańcami. Osiągnięcie wyłącznie pozytywnych rezultatów i uchronienie się przed ewentualnymi problemami wymaga m.in. zwrócenia uwagi na aspekty prawne podejmowanego przedsięwzięcia, w tym związane z koniecznością uzyskania stosownych pozwoleń, zezwoleń i zgód.

 

ZEZWOLENIE NA PRZEPROWADZENIE IMPREZY MASOWEJ

 

Imprezy można klasyfikować przy wykorzystaniu szeregu kryteriów. Z prawnego punktu widzenia najistotniejszy wydaje się podział na imprezy masowe i tzw. niemasowe (zwykłe), a więc nieposiadające cech, o których mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (t. j. Dz.U. z 2015 r., poz. 2129, dalej: u.b.i.m.). Istotność wskazanego podziału wynika m.in. z obowiązku uzyskania w przypadku imprez masowych zezwolenia na ich przeprowadzenie. Kwestie szczegółowe dotyczące wspomnianego zezwolenia zostały uregulowane w Rozdziale V u.b.i.m. Na wyróżnienie zasługuje okoliczność, że wydawane jest ono na wniosek organizatora, nie później niż na 30 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia imprezy (w wyjątkowych i uzasadnionych przypadkach termin może ulec skróceniu do 14 dni). Zgodnie z art. 24 w związku z art. 3 pkt 18 u.b.i.m. organem wydającym zezwolenie, w drodze decyzji, jest wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce przeprowadzenia imprezy. W przypadku imprez organizowanych przez gminę na terenach pozostających w jej dyspozycji ustalenie właściwości miejscowej nie będzie wywoływało problemów. W praktyce wątpliwości może wywoływać kwestia, czy organ wykonawczy gminy będącej organizatorem imprezy masowej może rozpoznać sprawę i wydać stosowne zezwolenie. W związku z treścią art. 4 u.b.i.m., poszukując odpowiedzi na tak postawione pytanie, należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23, dalej: k.p.a). Katalog przesłanek wyłączających organ został zawarty w art. 25 k.p.a. i ma on charakter zamknięty (wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., I OSK 2885/15). Analiza przywołanego przepisu skłania do wniosku, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) we wskazanej sytuacji nie podlega wyłączeniu i jest właściwy do rozpoznania wniosku. Celowe wydaje się podkreślenie, że organ nie powinien asekuracyjnie, niejako na wszelki wypadek, wyłączać się z rozpoznania sprawy. W świetle art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. również niezasadne wyłączenie się organu i wydanie zezwolenia przez inny organ oznacza wydanie go z naruszeniem przepisów o właściwości i skutkuje nieważnością (wyrok NSA z 23 lutego 2013 r., II OSK 2345/10). Oprócz uzyskania zezwolenia, organizator obowiązany jest zwrócić się do organów wskazanych w art. 25 ust. 1 pkt 2 u.b.i.m. z wnioskiem o wydanie opinii, a niekiedy również do skierowania powiadomień, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 3 u.b.i.m.

 

W Strefie Premium znajdą Państwo gotowe wzory dokumentów przydatnych podczas organizacji koncertu.

[ . . . ]

Aby przeczytać artykuł w wersji elektronicznej, musisz posiadać opłaconą prenumeratę w wersji PREMIUM.

   

ZOBACZ ARTYKUŁY O TEJ SAMEJ TEMATYCE